Film – 14 februari 2018 – Call me by your name

Film – 25 januari 2018 – Corpo Elétrico

Thema avond – 18 november 2017 – Geert Thyssen, HIV mijn positieve vriend

Bezoek – 10 maart 2018 – Villa Cavrois

10 maart 2018 – Bezoek aan villa Cavrois

Het was al van juni 2015 geleden, dat we onze gids Peter Baekelandt nog ontmoet hadden.  Dat was ter gelegenheid van ons bezoek aan het Louvre in Lens.  Inderdaad bijna 3 jaar geleden.

Peter was blij deze opdracht voor ons aangenomen te hebben.  Voor hem was het een verruiming van zijn repertoire en een kans om ook Villa Cavrois beter te leren kennen.

Die regenachtige zaterdagnamiddag verzamelden we aan en in de museumshop van de Villa Cavrois. En met 16 geïnteresseerden mochten we de kassa passeren.

Je zou inderdaad denken dat 16 niet al te veel is, maar een grotere groep zou waarschijnlijk niet zo praktisch geweest zijn om vlot doorheen de ruimtes van de Villa te laveren.  Nu was dit aantal ideaal.

Peter stopte met ons op de oprijlaan naar de villa, die op een heuvel gelegen is.  Hij wees op de verblijven van de bediendes, nu de museumshop en vervolgens naar de villa zelf.  Ook al is de villa modernistisch van stijl, toch werd het plan ingedeeld volgens de opzet van een klassieke woning, nl. cours – maison – jardin, zoals bij de klassieke Franse kastelen.

Peter benadrukte de lengte van de woning, nl. 60 meter die nog extra geaccentueerd wordt door de horizontale lijnen die overal, ook in het interieur, doorgetrokken worden, de verschillende bouwlagen, nl. 4, waarbij de kelder onder het hele huis doorloopt.  Hij wees op de gele baksteen, speciaal voor dit gebouw vervaardigd, de ligging van het gebouw waarbij de windrichting van belang was.  In de museumshop hing een grote foto van de villa met op de achtergrond de vele rokende schoorstenen van de toenmalige industrieën in deze regio.  Het gebouw was zo geplaatst dat de wind richting industrie blies, zodat men geen onaangename geurtjes moest ondergaan.

Opdrachtgever voor deze woonst was Paul Cavrois, een Noord-Franse textielbaron.  Paul Cavrois wilde afstappen van de traditionele bouwstijlen en nam de Franse architect Robert Mallet-Stevens, onder de arm, wiens werk hij had leren kennen op de “exposition des arts décoratifs” in 1925.

Mallet Stevens krijgt de opdracht voor het gebouw en op 5 juli 1932 wordt de villa feestelijk geopend ter ere van het huwelijk van Geneviève Cavrois, de dochter van Paul Cavrois.

Ook typisch aan deze woning is, en dat benadrukte Peter verschillende keren, dat de kinderen zo ver mogelijk uit het zicht van de volwassenen moesten blijven.  Zij hadden natuurlijk hun eigen slaapkamers, maar ook hun eigen eetkamer, een aparte speelkamer.

Peter schetste ook kort de historie van het huis.  Gebouwd van 1930 tot 1932, was de villa, in de toestand zoals ze zich nu, na de restauratie tot haar oorspronkelijke toestand, bevindt, slechts 7 jaar door de familie bewoond. Toen brak de oorlog uit en werd de villa door de Duitsers bezet.  Je moest je indenken, zei Peter, 200 soldaten verbleven hier in deze villa.  Na de oorlog keerde de familie terug, maar de oorspronkelijke inrichting werd grondig veranderd naar de toenmalige mode.  In 1985 overleed de weduwe van Paul Cavrois en werd het huis verkocht aan een vastgoedpromotor die het domein wilde verkavelen.  De verlaten villa viel ten prooi aan vandalisme en raakte snel in verval, ondanks het feit dat ze in 1990 werd beschermd als historisch monument. Dankzij de mobilisatie van een beschermingsvereniging, verwierf de staat in 2001 een groot deel van het domein. Peter vertelde dat de restauratie 23 miljoen euro gekost heeft.  Het duurde 13 jaar om de villa en het park te restaureren in de staat van 1932.

Dan was het hoog tijd om de villa zelf te bezoeken.

Via een trap kwamen we in de hal om vervolgens de immense leefruimte te bezoeken.   Ons viel de verzonken zithoek aan de open haard op, aangekleed met geel-oranje marmer.  Vervolgens de eetkamer, zeg maar “eetzaal”, van de ouders.  En dan weer daarachter de aparte eetkamer van de kinderen.  Het groene marmer uit Zweden van de “eetzaal” was volledig opnieuw aangebracht.  Toen het huis leegstond, is alle marmeren bekleding blijkbaar “vakkundig” weggehaald.  Peter wees ons ook op de indirecte verlichting, toen heel innovatief, afgekeken van de cinemaverlichtingen.  En overal had je een mooi zicht op de indrukwekkende tuin doorheen de immense ramen, die ook toegang gaven tot het terras.

Dan bezochten we de keuken, zwart-witte tegels op de vloer, de muren en kasten in het wit.    Peter maakte ons ook attent op de klokken, in elke ruimte, de lichtschakelaars, speciaal gemaakt voor dit huis en die zelfs tegenwoordig nog heel modern aandoen.

We bezochten ook de rookkamer.  De kamer die als een kostbaar meubel is afgewerkt, neemt precies dezelfde vorm aan als de halfronde overloop erboven.  We zagen een bar en daarrond ingebouwd tegen de muur, een zitbank bekleed met vermiljoenrood leer.  In een verlichte nis, een prachtig art-deco beeld van een kat.

Vervolgens terug naar de hal om via indrukwekkende trappartijen naar de bovenverdiepingen te gaan.  Een van de slaapkamers van de twee zonen was ingericht in de stijl van Rietveld met de primaire kleuren, geel, rood, blauw en zwart.  In de aanpalende badkamers vielen ons de bidets op wieltjes op.  We mochten natuurlijk ook het boudoir van de lady of the house en de slaapkamer van de ouders bezoeken, met daarachter de immense badkamer.  Peter maakte ons daar ook attent op de weegschaal, ingebouwd in de muur en in de vloer.  Ze zou slechts werken wanneer de deur gesloten was.   Peter probeerde het eens uit, maar er kwam geen beweging in 😉

Overal lag er eenzelfde mozaïek van eikenhouten parket.  Op de overloop konden we een blik werpen op de immense leefruimte beneden.  Verder naar boven de speelkamer, zeg ook maar zaal, voor de kinderen, ingericht met stoelen en tafels van Marcel Breuer.

Een ruimte was bewaard zoals in de toestand voor de restauratie, niet om aan te zien.  Het moet inderdaad een immens werk geweest zijn om alles in oorspronkelijke staat  te herstellen.

Dan nam Peter ons mee naar de kelderverdieping waar we de immense mazouttanks en stookketel konden bewonderen. De drooginstallatie in de waskeuken in de ruimte ernaast maakte gebruik van de warmte van de verwarmingsketel.

In de vroegere wijnkelders was een opstelling van restanten van de gebruikte materialen voor de villa te zien, een soort materialenbibliotheek, die de oude en nieuwe materialen laat zien die gebruikt zijn in de villa.  We zagen er ook versleten stopcontacten, bedradingen, scharnieren, allemaal zaken die men in het puin gevonden had en die niet meer te gebruiken waren.

We konden er ook een korte documentaire over de herstelling van het huis bekijken.  De beelden van de vervallen villa spraken voor zich.

Vervolgens naar de tuin die voor de restauratie tot een echte wildernis was geworden en die helemaal opnieuw aangelegd moest worden, paden en langgerekte vijver incluis.

Op de trappen naar het huis namen we nog een groepsfoto voor ons nageslacht.

Zo belandden we terug aan de voordeur waar we begonnen waren en namen we afscheid van Peter, die nog een beetje reclame maakte voor zijn toekomstige projecten.

We spraken af op de markt in Moeskroen en trokken naar café La Paix voor een drankje, waar we helemaal achterin de activiteiten van aangenaam ogende biljarters mochten gadeslaan.

Nadien togen we vol verwachting naar het restaurant La Cloche in de Doornikstraat.  Het werd nog een hele leuke avond samen, lekker eten, leuke bediening en dit in een leuk gezelschap.  Wat moet een mens nog meer hebben?

Ik denk dat iedereen aan deze activiteit wel een heel positief gevoel heeft overgehouden; cultureel, culinair, alle aspecten kwamen aan bod.

Moe maar tevreden namen we nadien afscheid van elkaar en togen we weer de grens over.

De avond en de duisternis waren reeds lang gevallen, natuurlijk ook over de Villa Cavrois die weer in alle rust kon mijmeren over haar glorie van weleer, waarvan ook wij een beetje deel hebben mogen uitmaken.

17 februari 2018 – Love me tinder

Marian verwelkomde ons die zaterdag 17 februari in de Salons van de Casa Rosa in Gent.

Met 14 man namen we deel aan de workshop Love Me Tinder, omgaan met sociale media en online daten.  Zelfs een vroeger lid, Frederik uit Oudenaarde, kwam zijn kansen bij ons nog eens uitproberen. Tussendoor kwam Toon ons even goeiedag zeggen, na zijn bezoek aan het SMAK in Gent. En toen de workshop juist gedaan was, kwam Kris van Vincent ook opdagen, waarschijnlijk blij dat die kelk aan hem voorbij was gegaan 😉

Toch werd het een hele aangename namiddag.

Zoals afgesproken, leidde Marian ons eerst boven rond in de bureaus en ruimtes van çavaria.  Zij gaf een kort overzicht van de mensen die hier werken met hun respectievelijke werkterreinen, gaande van communicatie, administratie, beleid, coördinatie tot projectbegeleiding.  Wij kwamen langs de ruimtes van de Casa Rosa zelf, en van Wel Jong Niet Hetero. En helemaal bovenaan mochten we de vernieuwde bureauruimte van çavaria zelf nog bewonderen.

Cavaria werkt met een niet onaardige ploeg van een 27-tal contractuele werknemers met daarbij nog een groot aantal vrijwilligers.

Zo heeft bv. de Holebifoon zelf 2 halftijdse vaste medewerkers en een 20-tal vrijwilligers. Voor de Holebifoon is vooral het kennissennetwerk (de sociale kaart), waarop men kan terugvallen, ook van çavaria uit, belangrijk.

KlliQ, een aparte vzw onder çavaria, verzorgt vooral de opleidingen/vormingen naar buiten toe en werkt met een 4-tal vaste medewerkers met daarbij ook nog een aantal vrijwilligers.  Zij richten zich specifiek op maatschappelijke vorming en begeleiding in scholen, verenigingen, bedrijven.

En dan gingen we aan de slag op het slagveld van de online datingsites.

Marian begon met een klein rondje waarbij we een complimentje moesten geven aan onszelf, want als je begint te daten moet je ook complimentjes aan anderen geven, maar jezelf graag zien is immers ook belangrijk.

Het volgende rondje ging over WEETJES.  Marian zette een regenboogvlagje in het midden en diegene die het antwoord op de vraag wist, moest zo vlug mogelijk de vlag oppakken en het antwoord geven.  Hiervoor werden we per twee in zeven ploegen ingedeeld.

Zo leerden we dat we vanaf 13 jaar een online profiel mogen aanmaken.  Verder liegt zeker een derde (ik denk wel dat het bij holebi’s meer is) over zijn of haar datingprofiel.  Het meeste wordt gelogen over lengte, gewicht, leeftijd, opleidingsniveau en werk.

Sommige jongeren antwoorden toch op een seksueel getinte vraag, terwijl ze in feite niet willen antwoorden.  Dit omdat de ander blijft aandringen, omdat men onzeker is, gemanipuleerd wordt door de ander of zelfs bedreigd wordt.

We leerden ook bij over bepaalde termen, zoals ghosting (een persoon die opeens weg is, terwijl je intussen toch een leuk contact met hem hebt opgebouwd), zombiing (iemand die opeens weg is en plots weer opdaagt), links swipen (geen interesse hebben), cuffing season (het fenomeen om tijdens een bepaald seizoen(bv. de winter) eens iemand aan de haak te willen slaan), cat fishing (een volledig vals profiel opstellen), kitten fishing (een gedeelte van je profiel beter laten uitkomen).

Een volgende vraag was om zoveel mogelijk datingsites te noemen.  Marian gaf ze ons deze op het einde nog op een papiertje mee.  Specifiek LGBT-gerichte datingsites :

OkCupid, Gay.com, Planetromeo, Scissr, Grindr, Match.com, Plenty of Fish, Chemistry, Feeld, Coffeemeetsbagel, Her/Dattch…

De volgende ronde ging over AFSPRAKEN.

Om over seksualiteit te kunnen praten in een groep, moet je eerst een veilige sfeer creëren. Daarom worden er afspraken gemaakt over wat bespreekbaar is en hoe we respectvol kunnen zijn tegenover elkaar.

Daarvoor wordt de PICKASOLL-methodiek gebruikt.

P rivacy: persoonlijke informatie is vertrouwelijk en blijft binnen de groep.

I k.  We praten over onszelf, we zijn open en eerlijk in wat we vertellen.

C ultuur. Rekening houden met de verschillende culturele achtergronden in je groep.

K ies wat je wel en niet vertelt.

A ctief.  Wees actief in het groepsgebeuren.  Wacht dus niet af tot iemand anders iets inbrengt.

S eksualiteit. We hebben het hier over alle vormen van seks en iedereen kan erover meepraten.

O riëntatie.  Mensen kunnen heteroseksueel, homoseksueel, lesbisch of biseksueel zijn.  Iedereen is uniek en verdient respect.

L uisteren.  Luisteren is belangrijk, niet alleen praten.

L achen.  Humor is belangrijk.  Uitlachen kan niet.

VEILIGHEID:

Let op waarschuwingssignalen (bv. iemand die te persoonlijke info vraagt, een adres ….)

Wordt niet te snel facebook friends, maak een apart emailadres aan voor je datingsites.  Je kent elkaar niet, hou dat in je achterhoofd.  En spreek af in real life.

Als je een date hebt, informeer je omgeving (met wie, waar, wanneer).  Ontmoet elkaar op een publieke plaats, niet dadelijk bij je thuis.  Geef niet te snel persoonlijke gegevens (adres, email, rekeningnummer, werk, telefoonnummer…).  Beperk je alcoholconsumptie.

Durf NEE te zeggen, als je echt niet verder wilt gaan.

Marian vroeg ook ons naar onze ervaringen bij het daten.  Daar kwam sterk in naar voren, dat  velen hun gezicht niet willen laten zien, maar zelf wel intiemere dingen vragen aan de ander.  Marian merkte op dat velen, zeker in “onze kringen” zich nog niet ge-out hebben.  En het voelt inderdaad veiliger en vertrouwelijker aan als iemand zijn gezicht laat zien.

Vervolgens liet Marian ons een eigen datingprofiel aanmaken.  Daar kwamen een paar humoristische creaties uit voort:

Jaarlijks inkomen: weduwenpensioen

Woonplaats: rusthuis

Leeftijd: 60+

De bedoeling is echter om niet te veel info te geven op je profiel, zeker niet je volledige naam, eerder een nickname, ook niet je beroep of je inkomen, wel tekstjes met wat je echt zoekt. Kort en bondig blijven.  Geen negatieve dingen vermelden.

Marian had de ervaring dat jongeren meer dienen te focussen op veiligheid.  Ook wat het profiel betreft en ook het feit dat ze niet alles moeten invullen.  Ze zijn dikwijls impulsiever, roekelozer in daten en chatten.  De meesten geven ook aan dat ze graag langer blijven chatten voordat ze afspreken.

Bij de laatste ronde moesten we inschatten welke situaties bij het chatten/daten het meest risicovol kunnen zijn.   De boodschap hier was ook om niet te ver te gaan in informatie te geven.

Als afsluiter van deze leuke en boeiende workshop mochten we elk onze mening hierover zeggen en vervolgens aan de persoon links van ons een complimentje geven.

Marian zelf vond het leuk om deze vorming aan ons te geven.  Ze had deze al aan twee jongerengroepen gegeven en ze vond het interessant om te horen wat een wat rijpere groep hierover te zeggen had.

We waren het er unaniem oer eens dat het een hele fijne workshop was, misschien een beetje te veel op jongeren gericht, maar ook voor ons was het een leuke en interessante namiddag.

Als dank voor haar moed en ijver overhandigden we Marian nog een kleine attentie en ze was er duidelijk mee in haar sas.

Natuurlijk werd er met een drankje afgesloten in de A-pluss.  Dat mocht zeker niet ontbreken. En sommige liefhebbers gingen achteraf nog een restaurantje doen in Gent.

Een date hebben we er echter niet aan overgehouden, maar dat komt nog wel 😉

14 februari 2018 – Call me by your name

Call me by your name was inderdaad een veel toegankelijker film dan de vorige (Corpo Elétrico).

Aangezien het de première was, maakten we dat we toch op tijd waren om nog een plaatsje te bemachtigen.  En inderdaad de zaal raakte helemaal volzet.  22 Liever Gelijkers en aanverwanten hadden de “keure”.  Voor 3 laatkomers was er spijtig genoeg geen plaats meer in de herberg.  Zo zie je maar, liever iets te vroeg dan juist op tijd 😉

Een film met dit keer wel een verhaal.  Ook mooie beelden van het Italiaanse platteland en van de hoofdpersonages.

Het verhaal: de zeventienjarige Elio logeert tijdens de zomermaanden met zijn ouders in een oude, Italiaanse villa.  Zijn vader, een professor in de archeologie, nodigt die zomer ook een student (Oliver) uit om hem te komen helpen.

Elio tast zijn seksualiteit nog af en begint stilaan verliefd te worden op de iets oudere Oliver.  Deze verbergt zich in het begin achter zijn Amerikaanse arrogantie omdat hij inderdaad – geeft hij achteraf pas toe – zich ook aangetrokken voelt tot Elio.  Mooie beelden van de seksuele spanning tussen de twee jonge mannen.  Het hunkerend wachten van Elio, de nachtelijke samenkomsten…

Dan naar het einde toe, nog een paar leuke dagen samen doorbrengen met nadien het onvermijdelijke afscheid en het liefdesverdriet van Elio.

Het is ook 1983 en in een afscheidstelefoontje van Oliver aan Elio vertelt hij hem dat hij binnen afzienbare tijd zou gaan trouwen. Als Elio hem zegt dat zijn ouders op de hoogte zijn van hun eerdere verhouding, kan Oliver enkel maar beamen dat hij geluk heeft met dergelijke ouders die hun zoon accepteren gelijk hij is.

Zijn ouders zien ook het verdriet van Elio en op een gegeven moment komt de vader met zijn zoon praten.   Die scène was het inhoudelijke hoogtepunt van de film.

“Luister, jullie hadden een prachtige vriendschap. Misschien meer dan vriendschap.  En ik benijd je erom.  De meeste ouders zouden nu hopen dat het allemaal overgaat, of bidden dat hun zoon weer snel met beide voeten op de grond komt.   Maar ik ben niet zo’n ouder.  Als je pijn voelt, koester die dan, en als er een vlam is, doof hem niet, ga er niet harteloos mee om.  Niets voelen om maar niet te hoeven voelen, wat een verspilling!

Laat me nog één ding zeggen. Het zal de lucht klaren.  Ik ben er misschien in de buurt gekomen, maar ik heb nooit gehad wat jij had.  Er was altijd wel iets wat me tegenhield of in de weg stond.  Hoe jij je leven leidt is jouw zaak.

Maar vergeet niet, ons hart en ons lichaam worden ons maar één keer gegeven.  En voor je het weet, is je hart versleten en wat je lichaam betreft, er komt een moment dat niemand er meer naar kijkt, laat staan het nog wil aanraken.  Op dit moment is er verdriet, pijn.  Dood deze niet samen met de vreugde die je hebt gevoeld.

Uit het boek van André Aciman “Noem me bij jouw naam.”

25 januari 2018 – Corpo Elétrico

Corpo Elétrico oftewel elektrisch lichaam.

Je weet eigenlijk nooit wat je moet verwachten als je een film in de Budascoop gaat zien.  Waar we indertijd in het Muziekcentrum die films konden kiezen, die we reeds kenden en waarvan we wisten dat ze ons wel konden boeien en raken, springen we nu meestal in het ongewisse.  Akkoord, we hebben al een aantal leuke films gezien in de Budascoop, maar het is dan spijtig dat er 32 man vol hoop afkomt op een holebifilm en eigenlijk een beetje op zijn honger blijft zitten.  Je bent nooit meer zeker of de film wel aan de verwachtingen zal voldoen.  Ik spreek nu wel voor mij persoonlijk, omdat er natuurlijk wel mensen waren die het een mooie film vonden.  Toegegeven, het waren mooie beelden, mooie mannen, hun liefdesspel, een fragment uit het leven van een groepje levensgenieters, waar een zwoel land als Brazilië wel gekend voor is, een kabbelend verloop van het “verhaal”, dat er in feite niet was.  Iemand zei me, de film beeldde een volmaakt leven uit, zonder scherpe kantjes, heel vanzelfsprekend, geen drama’s, geen hoogte- en ook geen dieptepunten, gewoon een stuk uit het alledaagse leven van een groepje vrienden.

Dergelijke films leggen wel een hypotheek op het groepsgebeuren, zodat bij een film die wel de moeite waard is, daar minder volk op zal afkomen.

En natuurlijk achteraf, het nadeel met een dermate grote groep, je vindt steeds minder plaats in de herberg, zodat niet iedereen samen kan meegenieten van een après-filmpje en de bende zich noodgedwongen moet splitsen.

Corpo Elétrico, oftewel elektrisch lichaam?  Veel elektriciteit heb ik spijtig genoeg niet ervaren.

Thema – 17 februari 2018 – Love me tinder

Film – 14 februari 2018 – Call my by your name

Spring naar toolbar