Maart 2017 – Dermot Mulroney

Dermot Mulroney (Virginia USA 31/10/1963) is een Amerikaans acteur. Hij begon zijn carrière met het verschijnen in televisiefilms in 1986.  Vanaf de jaren ‘90 verscheen  hij voornamelijk in romantische komedies, waaronder My Best Friend’s Wedding en The Wedding Date.

Hij speelde ook een belangrijke bijrol in de film Longtime Companion, een film over Aids uit 1989.

Meer foto’s zien ?

Zondag 19 februari 2017 – Holebipioniers

Een luie zondagnamiddag is een ideaal tijdstip om onze kennis over onze eigen Vlaamse holebigeschiedenis eens op te frissen.

Paul Borghs was hiervoor bereid gevonden om per trein vanuit Antwerpen naar Kortrijk af te zakken.

Het was al een paar jaar geleden dat we van de Orangerie gebruikt konden maken, de laatste keer was ter gelegenheid van onze nieuwjaarsreceptie in 2014.

En nu dus opnieuw voor onze activiteit Holebipioniers, een overzicht van de Vlaamse holebigeschiedenis van de afgelopen 60 jaar.

Met 28 geïnteresseerden kwamen de Liever Gelijkers opdagen.  Als taak hadden zij meegekregen om voor zelfgebakken taart en versnaperingen te zorgen, zodat we na de uiteenzetting met een koffietje en een stukje taart konden verpozen en bijbabbelen.

Velen brachten hun eigen baksels mee, anderen hadden hun toevlucht tot hun “huisbakker” genomen, wat natuurlijk ook niet te versmaden was.

Iets na twee begon Paul met zijn voordracht over 60 jaar holebigeschiedenis in Vlaanderen.  Hij belichtte heel gedetailleerd de vele mijlpalen die bereikt werden door elke decennium onder de loep te nemen.  Maar hij betuigde eerst dat het voor holebi’s in België zeker niet slecht vertoeven is.  Na Malta, komt België op de tweede plaats (in de wereld) waar holebi’s de beste sociale en politieke rechten hebben.

60 jaar terug in de tijd:

Het decennium waarin Suzan Daniël de eerste holebivereniging in Brussel oprichtte (in 1953).  Ook het decennium waarin een Alan Turing (de basislegger van de moderne computer) de keuze kreeg om ofwel de gevangenis in te vliegen ofwel chemische castratie te ondergaan.  Hij koos voor het tweede, met als uiteindelijke gevolg zijn zelfmoord.  De jaren ‘50 waren ook het decennium van electroshoktherapie, lobotomie en daadwerkelijke castratie.

50 jaar terug in de tijd:

De jaren ‘60 waarin Paula Semer het aandurfde om homoseksualiteit op de televisie bespreekbaar te maken. Met alle gevolgen van dien: mensen die aan het programma deelnamen, verloren hun job of werden uit hun huurwoning gezet. Paula zelf kreeg politiebescherming op straat.

In 1965 het wetsartikel 372 bis dat bepaalde dat homoseksuele handelingen pas vanaf 18 jaar mochten, heteroseksuele vanaf 16 jaar.  Voorheen was het voor beide 16 jaar.  Een hele stap terug voor België.

Ook het decennium waarin vele holebiverenigingen ontstonden, dikwijls vanuit de schoot van katholieke priesters, zoals daar waren: kanunnik Dehaene in Brugge, of Wilfried Lammens in Antwerpen.  Vele homo’s kwamen naar de huiskamermissen van deze laatste, natuurlijk niet voor de mis, maar meer voor het drankje, de babbel en het liefje achteraf.

40 jaar terug in de tijd:

De coming out van Will Ferdy op televisie, in het programma “Zo zijn” in 1970.  De opkomst van de linksradicale homobeweging (De Rooie Vlinder), de eerste internationale homodag in België (in Gent op 19 maart 1978).  We leerden dat de naam janetten komt van de Franse benaming voor de meisjesscouts in Frankrijk. Lesbiennes noemden zich toen liever “heksen”.

30 jaar terug in de tijd:

De jaren ’80, de opkomst van AIDS.  De Waalse lerares Eliane Morissens die ontslagen werd (1980), omdat ze op televisie had bekend dat ze lesbisch was. De rechtszaken in 1984 tegen de Macho sauna’s van Michel Vincineau (prof aan de ULB) en zijn partner Rudi Haenen wegens het “uitbaten van een ontuchthuis”, de voorhechtenis die daarop volgde.       3 Jaar later werden ze in beroep door het Hof van Cassatie in Luik vrijgesproken, “homoseksualiteit is immers geen synoniem van ontucht”.

In de jaren ’80 lag de hele holebibeweging op zijn gat, ook de holebifederatie.  Er werd voortdurend ruzie gemaakt (rechts tegen links, progressief tegen behoudsgezind) en het samen aan de kar trekken zat er niet meer in.  Niemand was gelukkig met die hele situatie.

Vanaf de jaren 90 fleurde alles weer op.  De eerste gayprides verschenen, eerst in Antwerpen in 1990, vervolgens Gent in 1992, Antwerpen in 1994 en nadien vanaf 1996 jaarlijks in Brussel.

Maar er waren ook negatieve geluiden te horen, zeker vanuit rechtse hoek. Er was weinig draagvlak bij politici.  Dat begon langzaam te veranderen toen men besefte dat holebi’s ook een groep waren die voor hen interessant kon zijn. Vanaf de eerste partnerschapsregeling in 1989 in Denemarken begon men ook bij ons stappen in die richting te ondernemen: vanaf de eerste “registratie” van een samenlevingscontract, dat in feite een lege doos was, tot het uiteindelijke homohuwelijk in 2003 in België.

De antidiscriminatiewet verscheen, ouderschapsregelingen kwamen aan de orde van de dag.

Paul sloot langzaam af met het wijzen op onze verworvenheden waaraan men in sommige (Europese) landen nog niet aan kan tippen en waar men nog een lange weg af te leggen heeft.  Maar hij wees ook naar bepaalde tendensen waar we toch rekening moeten mee houden.  Wordt de holebibeweging niet te veel geïnstrumentaliseerd door de politiek? Zichtbaarheid door homo’s kan ook tot homonegativiteit leiden.  En wordt onze beweging niet te veel gedomineerd door de witte blanke man, als zijnde een witte middenklassebeweging.  De verschuiving van de nadruk van seksualiteit naar gender.

Hij wees ons nog op (naast zijn eigen meest recente boek “Holebipioniers”) naar een werk dat later dit jaar uit zal komen: Verzwegen verlangen Een geschiedenis van Homoseksualiteit in België (vanaf de middeleeuwen over de nieuwe tijd tot de nieuwste tijd), een werk van 3 jonge historici (Wannes Dupont, Jonas Roelens, Elwin Hofman), een thema waarmee zij ook doctoreerden.

Wij dankten Paul voor zijn heel interessante en boeiende uiteenzetting met een lekkere fles wijn.

Hij toog onverrichterzake terug naar Antwerpen en wij vielen aan op het taartenbuffet.

Gezelligheid hoort er immers ook bij en als echte koffiemadammen genoten we van een zelfgemaakt of -gekocht stukje taart, cake, en natuurlijk niet te vergeten, ook van de tiramisu!

Het was reeds tegen 7 uur ’s avonds dat we de deuren van de Orangerie weer achter ons sloten.

En als afsluiter, op aanvraag van velen, hierna het recept van de succulente vlaai van Kurt en Jan:

Ingrediënten: 125gr peperkoek, 125gr speculoos, 80gr bruine suiker, 45gr kristalsuiker, 95ml kandijsiroop (1/3 van een flesje),1l melk, 2 beschuiten.

Werkwijze: Voeg alle ingrediënten samen en laat koken. Mix , voeg een ei toe en mix opnieuw.

Boter een bakvorm in en giet mengsel in de bakvorm. Bak gedurende 1 uur in een oven op 175 graden. Laat afkoelen in de oven.

Smakelijk!

Vrijdag 10 februari 2017 – Film ‘Moonlight’

Op uitnodiging van de Budascoop waren we weer present voor een recente holebifilm die verschillende Oscarnominaties in de wacht had gesleept.  De film moest dus wel goed zijn, maar toch kwam ik achteraf buiten met een dubbel gevoel.  O.K. de film was zeker niet slecht, zeer mooie beelden, dito muziek, maar hij beklijfde toch niet echt, zoals het bij andere filmen wel doet.

De meesten van onze groep waren toch enthousiast.  Men vond het langzame ritme van de film wel degelijk goed uitgewerkt, het thema heel herkenbaar.  Typisch ook dat er enkel zwarte acteurs waren, ook een outcast groep equivalent aan ons holebi’s.

De verhaallijn liep zijn gangetje, met toch even een drietal “hoogtepunten”.  Het jongetje dat aan de keukentafel vraagt, wat een “fagot” (flikker) is, de stilte en de spanning die er dan even hangt ….

De moeder die in een blinde, maar geluidloze woede haar frustraties uitschreeuwt, het kleurenpalet dat daarbij gebruikt wordt …

Het einde waarbij de volwassen Chiron tegen zijn vroegere vriend zegt, dat hij de enige was die hem ooit had aangeraakt en dat hij nadien nooit meer met een man intiem was geweest, met dan het laatste beeld van de film waar de twee mannen innig omarmd zitten.

Ja, hoe men iets ervaart, is altijd subjectief.

Achteraf nog een cavaatje, aangeboden door de Budascoop.  Dirk en Sammetje van ’t Eiland verrasten ons met belegde broodjes.  Héél attent en leuk.

Maar al bij al hebben we met onze 25 man toch nog een leuke avond samen doorgebracht, een drankje, een babbeltje en een knabbeltje.  Is een film misschien de aanleiding, het is ons toch om de gezelligheid samen achteraf te doen, dat is meestal het belangrijkste.

En zo werd het toch reeds halftwaalf toen de laatsten vertrokken en Hannah van de Budascoop de stekker mocht uittrekken.

21 januari 2017 – Nieuwjaarsreceptie

Nieuwjaarsreceptie 2017 van Liever Gelijk in het kasteeltje van Heule.  Deze activiteit was weer een schot in de roos, want 57 man verschenen op het appèl.

Maar voorheen dienden nog de nodige voorbereidingen getroffen te worden.  Rond 17u kwamen we de ruimtes van het kasteeltje inspecteren en klaarzetten voor de receptie. Stefaan C. en zijn wederhelft Philip staken de handen uit de mouwen om broodjes voor die ganse bende te smeren.

Zij ontpopten zich ook tot rasechte receptionistes om de gasten te ontvangen, de namen op hun revers te plakken – immers, sommigen kwamen voor een eerste keer – en hen naar de receptieruimtes te begeleiden.

Daar werd het voller en voller.  De cava en andere dranken vloeiden weer rijkelijk.  De hapjes: olijfjes, kaasjes, nootjes, worstjes niet te vergeten, moesten de kleine honger eventjes stillen.

Onze vriend Dirk van ’t Eiland was uitzonderlijk ook van de partij.  Het was tof dat hij zich even van zijn drukke bezigheden had kunnen vrijmaken om ons met zijn aanwezigheid te vereren.  En dat deed hij met een onvervalste flair, hem zo eigen.

Vele helpende handen maken een werk licht.  We waren dan ook zeer verheugd, dat er zich zovelen hadden aangediend om mee te helpen schenken, achter de “toog” te staan en drank aan de dorstigen te voorzien.

Oude en nieuwe bekenden passeerden de revue.  We mochten bij het begin van dit nieuwe werkjaar een aantal nieuwe leden verwelkomen.  Danny uit St.-Elooiswinkel (we hebben nu reeds 3 Danny’s in onze groep), Dirk uit Lendelede en Joan (inderdaad zonder “h”) uit Brugge (we kennen hen nog van de zoektocht doorheen Gent van afgelopen jaar). Antoon uit Deerlijk en Patrik uit Oostakker kwamen eens zien wat voor vlees er in de kuip zat.  Het valt dan weer op, dat iedereen zijn eigen verhaal heeft en dat iedereen op zijn manier zijn weg in het holebimidden tracht te zoeken.

Een speech op een Nieuwjaarsreceptie mocht ook niet ontbreken en ondergetekende kreeg de “eer” om die noot te kraken.

Een aantal praktische punten werden eerst naar voren geschoven.  Niet te vergeten, opnieuw een holebifilm in de Budascoop op vrijdagavond 10 februari, nl. Moonlight.  Gratis Moonlight cocktailtje achteraf.  Ons weekend van vrijdagavond 19 mei tot zondagnamiddag 21 mei.  Plaatsen voor 22 man. Op tijd inschrijven is hier dus aangeraden.

En last but not least, ons 30-jarig jubileum op zaterdag 9 december 2017. We lanceerden een oproep om een werkgroep te vormen voor dit evenement en we hadden al dadelijk een paar geïnteresseerden om hieraan mee te doen.  Uit dit alles blijkt toch dat er een heropleving is van de betrokkenheid van onze leden met Liever Gelijk.  En dat stemt ons uitermate verheugd.

Natuurlijk mochten op een gegeven moment de broodjes niet ontbreken.  Daarbij trakteerde Hans ons, uit zijn eigenste huisbrouwerij, op een bak met zelf gebrouwen Triple.  In een mum van tijd werden alle flesjes soldaat gemaakt. Het mag gezegd worden, het was overheerlijk.

Het viel wel op dat in de tweede helft van de avond, velen zich in de andere ruimte terugtrokken om in groepjes gezellig samen te kunnen keuvelen.  Ook dat behoort tot ons verenigingsleven.  Een van onze nieuwkomers beaamde dat een holebivereniging inderdaad een vrijhaven is voor ons gelijkgeaarden.  Je hoeft je niet meer te verantwoorden of te verstoppen omdat iedereen in hetzelfde schuitje zit.

Als kleine nieuwjaarsattentie, mocht iedereen een zwavelstokje aansteken en daarbij een wens doen. Op die manier werd letterlijk even stil gestaan bij elke aanwezige.  Deze mocht dan ook nog blindelings een kaartje kiezen met een afbeelding of the subject of our dreams en achterop een nieuwjaarswens, toepasselijk op onze vereniging.

Voor diegenen die er niet bij waren, hierbij de tekst:

Van één … naar méér … naar samen
Verlaat je eiland; zoek verse grond en aarding
en zaai en oogst en feest en dank
met alle mensen
het nieuwe jaar wordt een goede tijd
Geloof erin. Het kan.  Van één … naar samen
De stuurgroep van Liever Gelijk wenst u
Het allerbeste in 2017 !  

Op een gegeven moment, de avond liep al op zijn einde, trakteerden Jhonny en nieuwkomer Antoon ons op een zwoele salsa.  De vonken vlogen eraf!

Langzamerhand kwam aan onze nieuwjaarsreceptie een einde.  De ene na de andere kwam afscheid nemen en de golf bezoekers ebde langzaam weg in de ijskoude winternacht. Enkel een aantal die-hards en een paar tortelduifjes bleven nog plakken, aan een pint of aan elkaar.

We hadden weer een hele hoop helpende handen om alles af te wassen, terug op zijn plaats te zetten en op te ruimen.  Daarom een dikke merci voor jullie inzet!

Zo eindigde de eerste activiteit van ons nieuwe werkjaar.

De lichten in het kasteeltje werden gedoofd en de laatste stormtroepen gingen ofwel naar huis of nog een laatste afzakkertje nemen in de Crisco.

Enkel de engeltjes aan het plafond van onze receptieruimte bleven achter en mijmerden nog wat na over wat ze die avond allemaal gezien en gehoord hebben.  Maar wees gerust, ze zullen het zeker niet navertellen, want wat in het kasteeltje van Heule gebeurd is, blijft in het kasteeltje…

Spring naar werkbalk