Elk feestje en elke BBQ is weer anders. Ook dit keer, alhoewel we in hetzelfde zaaltje zaten, dezelfde traiteur, hetzelfde concept als voorgaande jaren hadden genomen, vond ik de sfeer meer ontspannend. Iedereen vond bij het binnenkomen zijn weg als vanzelf naar de nieuw aangelegde tuin. Gelukkig hadden we ook een aantal helpende handen, die spontaan de receptie in goede banen leidden door op tijd cava bij te schenken, tafeltjes af te ruimen, hapjes bij te halen. Het was ook leuk dat we ons meer over de tuin konden verspreiden. Vorig jaar moesten we ons beperken tot de strook naast het zaaltje en stonden we een beetje dicht bij elkaar. Ook het warme zonnetje zal haar bijdrage tot het algemeen welbehagen wel bevorderd hebben.Ook dit keer kwamen de inschrijvingen als gewoonlijk weer traag op gang, om de laatste week in een stroomversnelling te komen. Velen schreven zich juist op het nippertje in, of juist na de einddatum. Uiteindelijk landden we op 55 deelnemers. Ook dit keer hadden we weer voor eigen (gezonde) hapjes gezorgd i.p.v. de stukjes vette worst van een paar jaar geleden.
Dat de aanloop naar het feest een paar hindernissen zou ondervinden, hadden we niet verwacht. Het begon al met het ontbreken van de speciale koffiefilters. Gelukkig vond de technicus van dienst toch nog de tijd om ons uit de nood te komen helpen. De brave man kreeg van ons een glaasje cava aangeboden. Toen onze barbecueman goed en wel was geïnstalleerd en zijn vuur al duchtig had opgerakeld, ging het brandalarm af ! Al gauw kwam er een hele bende brandweerlui en een paar politieagenten opdagen die tot welbehagen van menigeen onze intieme ruimte kwamen betreden. Sommigen vroegen of de opkomst van deze geüniformeerde mannen tot de act van dit jaar behoorde ? Was het maar waar. I think they were not amused.
En toen ons koffiezetapparaat niet functioneerde, moesten we onze toevlucht zoeken bij een waterkoker, in de haast opgetrommeld bij een in de buurt wonende verantwoordelijke van het O.C. Ook onze mensen achter de toog tekenden weer present, Linda en Marc, Greta en Johan. Waar zouden we zonder hen staan ? Zélf achter de toog natuurlijk !
Het is ook verbazend om te zien dat er telkens weer mensen terugkomen (niet-leden) die voorgaande jaren ook naar het feestje of de BBQ kwamen. Wat zoeken ze toch maar bij ons ? Zoals daar waren Jan en Kurt uit Gent. Deze laatste zelfs met een been in het gips. Iemand suggereerde of Kurt niet wou poseren als bink van de maand in het volgende boekje, maar dan enkel met zijn gips aan. Kurt ging er nog eens over nadenken ;-) Hans had zijn kameraden uit het Vlaams-Brabantse Elewijt meegebracht, William en Luc. Free de vertrouwde metgezel van Jeroen en Claude ontbrak ook niet op het appel. Marc uit Oudenburg, de mensen van Polaris Oostende, Bert, initiatiefnemer van Gays Going out, verder nog een oud-lid van Liever Gelijk met zijn wederhelft, Peter uit het verre Koksijde, Henk, ook nog een oude getrouwe....
De receptie verliep zeer aangenaam. Pas toen het zonnetje achter de daken begon te zakken, kreeg men de aandrang om naar binnen te verhuizen. Het werd immers tijd voor onze vleesmaaltijd. Zoals vorig jaar vroegen sommigen zich af of het weer de witte prins van de eerste keer was die achter zijn fornuis stond. We wisten het niet zeker. Hij leek er wel op, maar was toch weer een beetje anders, maar desalniettemin toch zeer aangenaam om naar te kijken. Zelfs ikzelf wist het niet zo goed. Pas toen de maaltijd al een hele tijd achter de rug was en de zaal in halfduister was gehuld, kwam er iemand de laatste toestellen van de barbecue afhalen. En toen zag ik hem duidelijk, daar was inderdaad onze witte prins van weleer en hij had nog niets van zijn schoonheid ingeboet.
Omdat het donker was en hij ook in het zwart gekleed ging, zullen de meesten hem niet opgemerkt hebben. Ik zag hem pas toen hij vlakbij uit de duisternis opdoemde en mij een stralende glimlach schonk. Hij was even snel verdwenen als hij was gekomen. Ik hoop toch dat hij het weer zal zijn die volgend jaar achter de barbecue zal staan en geen ander afkooksel. Iedereen kon beamen, dat het eten dit keer weer excellent was. De groentjes, de verschillende soorten vlees gingen overal goed naar binnen. Velen gingen dan ook een tweede keer aanschuiven. We willen ook Alain Mollie danken voor het mooie dessert dat hij ook dit jaar weer uit zijn mouw toverde. Iedereen kreeg een mooi bordje met verfijnde patisserie. Dankzij de waterkoker hadden we ook koffie, maar dan op grootmoeders wijze.
Het viel op dat iedereen dit keer wat langer bleef zitten voordat de fuif en het dansen losbarstte. Zelf vond ik dat geen probleem, als men het bij elkaar zo gezellig vindt, is dansen immers geen verplichting. Alleen onze D.J. van dienst, 
Stefan, begon een beetje ongerust te worden dat iedereen zo aan zijn stoel gekluisterd bleef. Maar op een gegeven moment was dat voorbij en bleef de dansvloer constant bezet. De muziek was een mooie mix van hedendaagse tempo nummertjes, afgewisseld met af een toe een trage en doorspekt met hits uit onze vervlogen jeugdjaren of nog van daarvoor. Er werd zelfs een treintje gevormd, horreur van elke hetero trouw !
Voor we het beseften, was het al ver na twaalf uur. De tijd was inderdaad omgevlogen ! Het resterende volkje begon spontaan op te ruimen en in een mum van tijd was de zaal weer aan de kant. Niets dat nog herinnerde aan de holebi-bbq die daar die avond had plaatsgevonden in het toch zo landelijke Rollegem.