BEZOEK AAN HET ILLUSEUM IN GENT met Liever Gelijk - Zondag 20 november 2011.
Op voorstel van Karin hadden we dit keer eens een bezoek aan het Illuseum in Gent in ons activiteitenprogramma gestoken. Zij was er vol lof over en Rik VDP had dit museum vorig jaar met zijn zanggroep ook bezocht. Hij vond het ook wel de moeite waard. Ik was dus in blijde verwachting welke verrassingen of illusies deze activiteit zou opleveren. Gelukkig was het die zondag een stralend weertje. Een blauwe hemel en een fel herfstzonnetje gaven die dag een uitnodigend karakter om naar Gent te trekken.
We hadden ter plekke afgesproken om 14u, immers het museum opende dan zijn deuren. Er stond al een groepje kinderen voor de poort uitbundig te wachten. De uitbater had al gauw door dat onze groep niet bij deze bende behoorde. Natuurlijk bleven we braafjes buiten verzamelen tot iedereen aanwezig was. Tom stond als eerste bij de poort. Vervolgens kwam de ene na de andere wagen aanrijden. En iets na 14u was iedereen gearriveerd. In totaal kwam er 19 man van Liever Gelijk opdagen. Van een succes gesproken!
Het museum of Illuseum is opgevat als een reeks van opstellingen/installaties/objecten, die een gezichtsmisleidende functie hebben. Vele (her)kende je natuurlijk nog van vroeger uit quizboekjes, jeugdblaadjes of van de jeugdbeweging. Andere waren wel nieuw, maar persoonlijk werd ik niet zo overweldigd door deze voorstelling. Iedereen zijn eigen goesting natuurlijk, want velen vonden de objecten wel interessant en bleven dikwijls verbaasd of intensief bestuderend bij de ene of andere opstelling staan. Positief eraan was, dat je met zeer vele objecten geconfronteerd werd. Je aandacht verslapte niet en je kon telkens van het ene naar het andere gezichtsbedrog overspringen. Om er een paar te noemen, die mij zijn bijgebleven:
- Twee kaarten in een doos, waarvan je moest raden welke boven lag.
- Opstellingen die driedimensioneel leken als je er op een bepaald punt naar keek.
- De maquettes van de “huizen” van Escher ; wat is er nu boven en wat beneden?
Het was ook leuk om de mensen te bekijken die zich met de installaties bezighielden. Sommige gezichtsuitdrukkingen gaven verbazing weer, of was de wanhoop? Je had schilderingen (ik zeg niet schilderijen) die van op afstand op iets anders leken dan dichtbij. Hoofden die je om kon draaien en een ander gezicht toonden. Cirkels die vreemde bewegingen maakten als je eraan draaide… gezichtsbedrog natuurlijk. De meeste belangstelling echter kregen de plakkaten met de repetitief, abstracte en door een computer ontworpen afbeeldingen, waarin je, als je blik er lang genoeg naar bleef staren, bepaalde figuren, gebouwen of dieren kon zien. Sommigen waren helemaal het noorden kwijt en staarden zich bijna letterlijk blind op die plakkaten. Vele andere installaties gaven echter een déjà vu en konden niet zo erg boeien. Ook wel goed gevonden was een opstelling aan de ingang. Je had een rekje met een kommetje nepbrood en daaronder een schaaltje met nepfruit. Over het rekje was een tafelkleed geschilderd als een soort trompe-l’oeil. 
Wat was er nu nep aan die opstelling en wat niet?
Het was inderdaad typerend, dat je dacht dat alles nep was, het brood, het fruit, omdat je aandacht daar naar uitging, maar dat je niet verder keek naar wat er “buiten” die schalen met brood en fruit bestond. Wat dus wel écht daaraan was, was het (geschilderde) tafelkleed dat onopmerkelijk overging in een écht tafelkleed. Het was zo goed gedaan, dat je de overgang van de schildering naar de stof helemaal niet opmerkte. De moraal van dit verhaal was dan, dat je je aandacht niet door anderen moet laten leiden en inderdaad “buiten” de context dient te kijken om de oplossing te vinden.
Na toch een goed anderhalf uur in het Illuseum rondgekeken te hebben, vonden we allen dat het (hoog) tijd was dat we in Gent nog iets gingen gaan drinken. We hadden verschillende mogelijkheden, de A-plus (vroegere Foyer van de Casa Rosa), de Barazza of Hephaestion (bij Dave). Het werd deze laatste. Het werd nog een hele gezellige bedoening. Hoewel we (door het plaatsgebrek) in drie groepjes dienden te zitten, hadden we het bij de altijd charmante Dave best naar onze zin. Het is bij zulke gelegenheden, dat je elkaar nog een ietsje beter leert kennen. Ook al waren er vele “oudgedienden” bij, waarvan je denkt, die gasten ken ik nu wel van binnen en van buiten, het blijft altijd een verrijking.
In dit geval was de activiteit niet zo belangrijk, maar wel het feit dat we nog eens samen waren. Je kon haast zeggen, dat de activiteit op zich een drogreden of illusie was om nadien het meest belangrijke, nl. tussen pot en pint, of tussen choco of cola van elkaars aanwezigheid te kunnen genieten. Daarom wil ik nu al de activiteit van januari 2012, nl. onze nieuwjaarsreceptie aanprijzen omdat, afgaande op de voorgaande aflevering, die samenkomst zeer hartverwarmend was en door allen ten zeerste gesmaakt werd. En, zijn we nu een illusie rijker?