BOLLETRA TE ROESELARE met Liever Gelijk - Zaterdag 15 oktober 2011.
Die zaterdag 15 oktober was het een stralende herfstdag met een strakke blauwe hemel. We zagen het wel zitten om ons die avond over te geven aan een aloud volksspel nl. Bolletra of baanbolling.Afspraak dus in Café Den Engel Bollenstraat 23 in Roeselare.
We verzamelden in het café totdat we voltallig waren. Luc en Frank waren er al samen met Tom die eens met onze groep wou kennismaken. Steven en Stefan kwamen al gauw binnendruppelen. Tijl was er, verder nog Guido en Luc uit Gistel en Oostende en natuurlijk ook den Ronny van het zeetje. Filip en Rik kwamen als laatsten opdagen. Ze hadden waarschijnlijk niet duidelijk gelezen, dat het Italiaans restaurantje pas na de Bolletra was en niet daarvoor ;-)
Na een drankje in het salon van het café, nam de barjuffrouw ons mee naar een achtergebouw, waar de speelruimte was. Typisch aan de bolletra, is dat het gespeeld wordt op een terrein dat de vorm heeft van een “tra”. Dit is een uitgeholde baan.
Frank deelde ons op in twee groepen, één van zes en één van zeven. De ene ploeg speelde met de rode bollen, de andere met de blauwe.
De spelregels:
- Twee ploegen treden tegen elkaar aan. Er wordt gekozen welke ploeg met welke kleur speelt (rood of blauw) en welke ploeg begint.
- Elke ploeg rolt om beurt 1 bol naar het doel, dit is een rond punt op het einde van de baan binnen een ronde cirkel.
- De ploeg met de kleur die het dichtst bij het doel ligt (én binnen de grote cirkel), mag beginnen.
- De spelers van de startende ploeg bollen na elkaar 1 platte bol naar het doel.
- Nadien probeert elke speler van de andere ploeg met zijn bol ook weerom zo dicht mogelijk bij het ronde punt te geraken en de opgeworpen versperringen te doorbreken.
- Slechts 1 kleur kan nu punten scoren volgens het aantal dichtst bij het "plumke" liggende bollen.
- De winnende kleur mag het volgende spel beginnen.
In dit geval mocht de blauwe ploeg beginnen. Nog een beetje onwennig begonnen de eersten te spelen. De kunst was niet té snel en ook niet té traag met de bollen te rollen. De té snelle bollen belandden in de “kelder” achteraan en waren reddeloos verloren. De té trage bollen bleven buiten de geldige speelzone liggen. Zigzaggen was de kunst, zeker langs de opgeworpen obstakels om zo dicht mogelijk bij het “plumke” te belanden! Steven verraste ons met zijn aparte manier van spelen.
Hij werd dikwijls door de tegenploeg uitgedaagd om er een lap op te geven. De arme jongen werd dan zo van zijn stuk gebracht, dat zijn bollen te bruusk werden gelanceerd, zodat ze ofwel té ver gingen of niet ver genoeg. Maar toch gaf het af en toe toch wel een goed resultaat. Ook Luc werd dikwijls aangespoord om zijn bollen toch ietsje verder te gooien. De ooh’s en de aah’s waren dan ook niet uit de lucht. Het was telkens bang afwachten waar de bol zou belanden. Dikwijls dribbelden ze zelf terug naar achteren. En Filip kon het niet nalaten zijn bollen telkens vanuit de kelder te lanceren! Hoe zou dat toch komen?
Af en toe was er eens discussie welke bol er nu het dichtst bij het middelpunt lag. De passer kwam er zelfs aan te pas! In tegenstelling tot het kegelspel, waar individueel wordt gespeeld, is Bolletra echt een groepsspel. Je hebt samen leute aan de mislukkingen van de tegenpartij en je geniet samen van een goeie bol die werd gerold. Dat het ook niet ongevaarlijk is, kon Frank aan den lijve ondervinden.
Na elk spel wor
den de bollen terug in de “kelder” geshot en als je dan niet goed uitkijkt, kun je er zelfs één tegen je enkel krijgen. Natuurlijk moest Frank dat weer overkomen en hij is al zo gevoelig aan zijn voeten! Gelukkig was onze verpleegster van dienst, Jan, in de zaal en na een paar troostende en zalvende woorden, was Frank weer op de been. De blauwe ploeg was goed begonnen en haalde punt na punt binnen. Totdat op een gegeven moment er 5 bollen van de rode ploeg alleen binnen de kleine cirkel lagen zonder concurrentie van de blauwe bollen.
Dat gaf natuurlijk de doorslag. De blauwen weerden zich nog zo goed en zo kwaad als het kon, maar het mocht niet baten. Uiteindelijke overwinnaars werden de rode bollen met 10 punten, de blauwe haalden er “slechts” 6. Raar hoe een bolletje rollen kan!
Om van de opgelopen emoties te bekomen, gingen we in het café nog een drankje nuttigen, totdat we samen naar het Italiaanse restaurantje, Il Trullo, daar tegenover konden gaan.
Rond 21u waren we blijkbaar nog wat te vroeg in het restaurant. Daarom verlegden we ons maar naar een ander café, iets hogerop in de straat, nl. het Walhalla. Dat bleek ook een heel leuk en gezellig etablissement te zijn, waar je zelfs kon eten. Maar ja, we mochten onze Italiaanse vrienden niet ontgoochelen, daarom togen we rond 21u20 met zijn allen terug naar Il Trullo, waar reeds een tafel voor ons gedekt stond. Il Trullo is een heel leuk en authentiek Italiaans restaurant.
We werden bediend door een goedlachse serveuse en de baas kwam af en toe ook eens een kijkje nemen. Om in de holebisfeer te blijven, werd een Trullo pizza omgedoopt tot een Trulla pizza of een Trullo Tagliatelle tot een Trulla Tagliatelle. Over een bende trulla’s gesproken!
Filip en Rik die al op verkenning uit waren gegaan naar de Montana, sms’ten ons dat daar niet veel te beleven was en dat ze huiselijker oorden gingen opzoeken. Tegen middernacht vonden wij ook dat we de mensen van het restaurant moesten laten gaan slapen en rekenden af na een hele, gezellige avond.
Buiten namen we dan nog afscheid van elkaar en we beloofden elkaar plechtig bij een volgende activiteit zeker weer van de partij te zijn.