NIEUWJAARSRECEPTIE - met Liever Gelijk in Kortrijk - zaterdag 14 januari 2012.

Het was de tweede keer dat Liever Gelijk zijn nieuwjaarsreceptie organiseerde in de Orangerie van het Broelmuseum van Kortrijk. Waarschijnlijk (voorlopig toch) de laatste keer, aangezien de Orangerie, zoals we allen wel gezien hebben, een grote scheur vertoont.

Om erger te voorkomen is het gebouw, opgetrokken eind 18^e, begin 19^e eeuw dringend aan restauratie toe. Volgend jaar zullen we misschien naar een andere locatie moeten uitkijken?

Mais, après nous le déluge, eerst en vooral moest Liever Gelijk er zijn Nieuwjaarsreceptie nog vieren.

Net als vorig jaar gingen we voor hapjes en broodjes zorgen. En net als vorig jaar hoopten we dat het een geslaagde receptie zou worden.

Er hadden zich 38 gegadigden ingeschreven, waarvan er uiteindelijk toch 35 kwamen opdagen. Aan opkomst ontbreekt het zeker niet de laatste tijd bij Liever Gelijk.Natuurlijk kennen de activiteiten waarop “gefeest”, dwz. waarop een hapje en een drankje voorzien zijn, de meeste aantrekkingskracht. Dat is natuurlijk zeer begrijpelijk. Mensen en vooral (homo)mannen zijn echte (levens)genieters…

Moeder, waarom leven we anders?

De ingrediënten voor de hapjes waren al van te voren ingekocht. Voor de dag zelf, hadden zich een paar vrijwilligers aangeboden om deze mee helpen klaar te maken.

Ronny van Oostende boog zich over de toastjes met kaas (fagotin) met honing en een walnootje. Walter bereidde de tomaat/mozzarella/basilicum hapjes met dressing voor. Tijdens de receptie had hij ook aangeboden, samen met Willy en Luc, om met de fles(sen) Cava rond te gaan, die de Jan in de koelkast had gestoken. Zelf wijdde ik me aan de garnalencocktailtjes. Peter had zich ook aangeboden, maar die week was zijn grootmoeder gestorven en daarom achtte hij het niet passend om een paar dagen na de begrafenis al te gaan feesten.
Het mag zeker benadrukt worden, dat (buiten het bestuur) een vereniging ook nood heeft aan vrijwilligers vanuit de leden zelf, die hier en daar een handje en een tandje toesteken. We zijn immers allen samen Liever Gelijk en als we met zijn allen (of sommigen) eens onze schouders onder de lasten zetten, wordt het werk van het bestuur ook een beetje verlicht.
Maar nu terug naar de receptie.
Naar goede gewoonte was onze Marc Loyson alweer de eerste die kwam opdagen. Vervolgens kwam er een gestage aanloop van de overige gasten.
Om het onze nieuwere leden het beetje gemakkelijk te maken om de namen van iedereen te onthouden of te herkennen, kreeg iedereen die binnenkwam een etiketje met zijn naam opgeplakt.
Voor sommigen van de al wat oudere leden, was dit ook geen overbodige luxe. Nee, de vervaldatum stond er (dit keer) niet bij, misschien de volgende keer. Immers een jaartje later, zijn we allemaal weer een beetje meer belegen.
Ik vond het ook tof dat Luc en William helemaal uit het verre Elewijt naar Kortrijk waren afgezakt. Ook Hans uit Wichelen was dit keer van de partij. Daarbij Franky uit Kortrijk, die anders enkel maar naar de BBQ’s komt.
Geert vertelde mij nog, doordat de activiteiten meer naar de weekends verschoven zijn, dat hij en zijn vriend Nick ook meer kunnen komen.
En ik denk voor de anciens onder ons, is deze verandering ook een verbetering te noemen.
Ik wil zeker onze nieuwste leden, zoals Tom uit Wevelgem en Stefan uit Gent niet vergeten.
Eigenlijk heeft Stefan weer een beetje de weg naar zijn roots teruggevonden, want oorspronkelijk komt hij uit Diksmuide!
Frank, die zijn diensten niet enkel aan Liever Gelijk besteedt, maar zich ook nog voor het Rode Kruis engageert, had die dag in Brugge nog een afspraak en kwam een half uurtje later ons gezelschap vervoegen.
Ook Bart en onze onnavolgbare Geoffrey kwamen een beetje later. Zij hadden nog de pech, dat hun auto platte band had gekregen en met dirty hands moesten zij de zaal betreden.
De Cava vloeide rijkelijk, de jongens troepten samen in de clusters waar zij zich het beste toe aangetrokken voelden.
Dit keer hadden we voor wat meer muziek gezorgd, maar iedereen bleef maar keuvelen en van zijn drankje nippen.
Aan dansen dacht nog niemand.
Voordat de broodjes werden geserveerd, deed Frank nog een geïmproviseerde speech.
Immers bij een nieuwjaarsreceptie mag deze niet ontbreken.
Aan dansen dacht inderdaad nog niemand, immers bij het serveren van de broodjes zocht iedereen een plaatsje op waar hij gezellig kon gaan zitten.
En waarom ook niet. Holebi’s op een wat rijpere leeftijd houden van een beetje bezadigdheid op tijd en stond.
Alhoewel, op een gegeven moment ontstond er letterlijk een vuurtje door een papieren servet die per ongeluk op een kaars was gedeponeerd.
Na een paar verbijsterde gilletjes werd het vuur gedoofd door (hoe kan het ook anders) een glaasje cava dat hiervoor opgeofferd werd. Moest het champagne geweest zijn, ik zou het decadent genoemd hebben.
Waarschijnlijk was dit vuurtje een voorbode voor het vuur dat in de pan sloeg bij een paar van onze leden, later die avond.
Passies kunnen soms hoog oplaaien en we weten allemaal dat het vlees zwak kan zijn.
De zoete smaak van de zonde is ons allen wel eens te beurt gevallen. Ze kunnen er maar van genoten hebben…. En wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.
Ik ben eigenlijk altijd een beetje bezorgd of iedereen het naar zijn zin heeft op zulke activiteiten. Vorig jaar was het een super ambiance, maar dan wel later op de avond.
Dit keer was het misschien een beetje minder, maar zelf vond ik dat, naarmate de avond vorderde, ik er zelf meer en meer plezier in kreeg. In Rik VDP vind ik altijd wel een medekompaan om bepaalde “nostalgische” liedjes mee te zingen, hoe vals ze misschien ook klinken.
Ambiance wordt in feite door iedereen zelf bepaald. Misschien vinden sommigen het prettig om te blijven zitten en van uit hun zetel de bende gade te slaan. Anderen willen dan weer meer deel uit maken van het gebeuren door actief mee te dansen. Hoe groter de bende, hoe diverser de beleving.
Persoonlijk vond ik het ook fijn, dat er geslowd kon worden.
Ieder van ons weet, dat, toen hij zijn eerste stappen in het milieu zette, deze dansvorm veel meer werd beoefend dan tegenwoordig. Het opende immers perspectieven naar intensere contacten.
Vooral na een La Bamba. Heden ten dage is dit op fuiven allemaal een beetje in de vergetelheid geraakt. De “jeugd” weet niet wat ze mist!
Zoals de leden in het begin van de avond binnendruppelden, zo kolfde het gezelschap weer langzaam af hoe later de avond werd.
Ja, ook bij mensen heb je eb en vloed….
Het was weer na twaalven dat we met een gerust gemoed de Orangerie konden afsluiten.
We verafscheidden ons nog van Norreke, die ons vanuit haar foto de hele avond met welgevallen had gadegeslagen, zoals zij dat destijds ook deed tijdens de hoogdagen in haar livingcafeetje.
Aan de sterretjes in haar ogen te zien, denk ik wel dat zij van het ganse gebeuren, weliswaar met binnenpretjes, intens heeft genoten.

Ik hoop van jullie hetzelfde en we zien jullie graag terug bij een volgende activiteit.