NIEUWJAARSFEEST met Liever Gelijk in Blankenberge - Zaterdag 31 december 2011 - Zondag 1 januari 2012.

Op aanvraag van een aantal Liever Gelijkers besloten we dit jaar toch nog een gelegenheid te zoeken, waar we samen Nieuwjaar konden vieren.

Na een beetje rondzoeken en bellen, vonden we een ideale formule in Blankenberge. In Hotel José zou het feest doorgaan, terwijl de gasten van Liever Gelijk in Hotel Bach vlak daarnaast ondergebracht zouden worden.

Erwin van Hotel Bach ging eens polsen of een groep gelijkgeaarden uit Kortrijk zonder problemen samen met de andere gasten in Hotel José kon gaan feesten. Dat bleek überhaupt geen bezwaar. Te meer daar vorig jaar de vriendelijke eigenaar van Hotel José, David, ook al een groepje travestieten had laten optreden. En Erwin zou zijn hotel dat weekend speciaal voor ons opendoen.

Het bleek een leuke formule die dadelijk aansloeg bij onze leden. Na één week hadden we het plafon al bereikt en sloten we af met 25 deelnemers. Spijtig genoeg hebben we een aantal mensen moeten weigeren, anders waren we met nog meer geweest. Bij Erwin konden er 22 gasten terecht, terwijl Hotel José een geste deed en nog 3 van onze leden huisvestte. 

Moet toch zijn dat er een behoefte bestaat om samen onder gelijkgezinden Nieuwjaar te vieren. Twee jaar geleden in het Chess-café waren we met 21 man en toen werd het ook heel gezellig.

Hotel Bach is een leuk en verzorgd Art-déco hotelletje opengehouden door Erwin Bach (naar eigen zeggen een rechtstreekse afstammeling van Sebastian) en zijn moeder.

Op de trappen lachte Fabiola, nog in haar gloriejaren, ons al toe toen we naar onze kamers trokken.

Er kwam een beetje pas- en maatwerk bij kijken om zovelen in één hotel te steken. De singles sliepen noodgedwongen samen per twee, kwestie om elkaar een beetje beter te leren kennen.

De suite met het hemelbed ging naar Willy en Rik. Alleen Rik was een beetje teleurgesteld dat er een tekening van een blote vrouw boven hun bed hing. Om ’s nachts niet te verschieten als ze gingen slapen, hadden ze er maar een doek overgehangen.

Ik zal Erwin eens moeten aanraden, dat portret toch door iets gay-vriendelijkers te vervangen.

Sommigen onder ons gingen alvast Blankenberge nog eens verkennen en op de dijk vonden we nog een gezellig verwarmde tent waar we ons preaperitiefje konden gebruiken.  Dan werd het langzaamaan tijd om terug naar het hotel te trekken en ons klaar te maken voor het feest van die avond. We waren benieuwd!

David van Hotel José had ons allemaal samen in een U-vorm aan het venster gezet.

Het begon al goed met een glaasje bubbels en een buffetje van warme en koude hapjes. Daar viel echt niets op aan te merken.

We werden ook bediend door Tommeke, een goedlachse jongen van pas 17 jaar samen met zijne maat.

Je hoefde maar naar Tommeke te kijken en hij begon al te lachen. Voor hem moet het een hele ervaring geweest zijn om zo’n groep homo’s te bedienen. Ik denk niet dat hij er problemen mee had.

Toen ik hem achteraf vroeg, hoe hij dat had ervaren, bleef hij toch een beetje op de vlakte en gaf hij een heel neutraal en ontwijkend antwoord.

Moet zijn, dat het voor hem toch een aparte ervaring was geweest om zoveel aandacht van een groep mannen te krijgen. Zijne blonde maat bleef er laconiek onder en deed gewoon zijn job.

Enfin, voor ons was het toch aangenaam om naar te kijken.

Dan kwam het voorgerecht op tafel: Medaillon van zeeduivel, Brugs witbier, winterprei en taboulé.

Tussendoor hadden we nog een hartig thais kokossoepje met een gambaatje. Persoonlijk vond ik het best lekker, maar anderen hadden daar wel een minder gunstige mening over. Maar ja, in vergelijking met het Chess-café indertijd, was dit toch een klein trapje hoger.

Natuurlijk kan er niets tippen aan de menu’s die wij zelf op onze jaarlijkse kookavond klaarmaken!Het hoofdgerecht vond ikzelf ook in orde, maar mijn wederhelft was er, spijtig genoeg, niet zo enthousiast over. Het miste een beetje smaak en was onvoldoende afgekruid.

Wat ik wel spijtig vond, was, dat er voor de vegetarische variant die Frank voorgeschoteld kreeg, het vlees gewoon was weggelaten, i.p.v. een creatieve vervanging bedacht te hebben.

Dat vond ik wel een minpunt.Het dessertenbuffet maakte echter alles weer goed. Daar was écht niets op aan te merken. Een hele, mooie variatie aan gebak, bavarois, chocolademousses, fruit….

En tussendoor konden we nog genieten van een paar travestie-optredens van “Les femmes uniques”.

Dat gaf echt wel een meerwaarde aan het feest.

Toeval of niet, maar Hotel José en Hotel Bach waren twintig jaar lang het toneel van travestieweekends.

Elk jaar in maart ging toen het jaarlijkse “Carnaval” door. De twee hotels werden dan volgepropt met gelegenheidstravestieten van de meest uiteenlopende pluimage.

De gasten werden verdeeld over de twee hotels en in Hotel José ging het feest door.

De taferelen die zich daar af en toe hebben afgespeeld, zijn écht niet voor vermelding geschikt.

Wat er ook van zij, dit keer ging het er een stuk braver aan toe.  Voor klokslag middernacht werden de caviaglaasjes nog eens bijgevuld, toeters en bellen werden rondgedeeld en om twaalf uur mochten we elkaar een heel gelukkig Nieuwjaar toewensen.

Dat een bende volwassen mannen elkaar zat te zoenen, daarop werd zeker niet negatief gereageerd, je zag hier en daar enkel maar een paar nieuwsgierige blikken. Tegenwoordig zijn de mensen aan veel gewend. Maar goed ook!

Een paar gasten van Liever Gelijk zijn nog naar de dijk gelopen om daar het locale vuurwerk te bewonderen.

Dan mocht voor mij het feest losbarsten. Spijtig genoeg was de ingehuurde DJ niet meer van deze tijd. Hij slaagde er maar niet in om zijn publiek op de dansvloer te houden.Toch heb ik me best geamuseerd.

Ik herinner me nog een slowtje, eerst met twee, dan met drie man, waarop de hetero’s naast ons ook inspeelden.

Dra zaten we met zessen in de ronde, bijna het begin van een La Bamba!  Ik denk dat al bij al dit feest wel geslaagd mag genoemd worden en dat de meesten onder ons zich wel hebben geamuseerd.

Feit daarvan is dat sommigen pas om 5 uur ’s morgens hun bedje gingen opzoeken. 

Le lendemain, 1 januari in Hotel Bach tekende bijna iedereen reeds present bij het ontbijt beneden.

Ondanks de korte nacht, viel het me op, dat op alle gezichten een glimlach stond.We bedankten Erwin nog voor zijn gastvrijheid en namen afscheid.  Een groepje diehards ging echter nog een strandwandeling maken om eens uit te waaien na zo’n nacht vertier.

En zo werd er afscheid genomen van Blankenberge. Wie weet wat 2012 ons gaat brengen…