14 mei 2016 – Gay Pride

“Love is too beautiful to be hidden” was de slogan van de Pride in Brussel dit jaar.

En inderdaad de sfeer zat er goed in, alhoewel deze met een beetje vertraging, maar nadien met des te meer brio, op gang kwam.

Niet meer de traditionele locatie aan de Beurs, maar wegens de voorbije aanslagen op 22 maart, was the place to be dit keer de ruimte aan de Kunstberg, vlak naast het station. Achteraf bekeken, was dit eigenlijk niet zo’n slechte keuze, omdat het er op de een of andere manier gezelliger en opener was.  Gelukkig dit jaar geen regen en in het zonnetje was het best te pruimen. Ook de tribune was beter zichtbaar omdat men er nu vanaf de trappen op kon neerkijken. Wijlen koningin Elisabeth stond er maar wat beteuterd bij daar vlak naast die tribune. Men had waarschijnlijk vergeten haar wat op te kalfateren, want een grijze muis had zelfs meer uitstraling dan haar door weer en wind geteisterde visage.

Zelf een beetje vroeger aangezet, miste ik aan het station de drukte van vorige jaren. Maar daardoor kreeg ik toch nog de gelegenheid om onze La Diva eens zonder schmink bezig te zien bij de repetities.  Het moet gezegd, als vrouw is ze toch heel wat glamoureuzer.

Cavaria was met wat vertraging begonnen haar stand op te bouwen.  Vlak daarnaast kreeg Rebus, het regenbooghuis West-Vlaanderen, extra aandacht in een bijkomende stand, met als thema “Smaken verschillen”, bemand met matroosjes, strandballen en ligstoelen. Men deelde leaflets uit waarop alle West-Vlaamse verenigingen vermeld.

Onze aandacht ging echter meer uit naar de stand van de Rainbow Cops Belgium waar een uiterst attractieve politieman gewillig samen met ons op de foto poseerde. Onze dag was dus al gemaakt. Dit keer heette hij niet Tommeke, maar wel Timmeke 😉  De Liever Gelijkers van dienst en aanverwanten vonden een gezellig plaatsje voor een drankje met zicht op Brussel. Onze Cubaan Felix was er dit keer ook bij met zijn nieuwe vriendje Timo, alles te samen goed voor 15 deelnemers.

Natuurlijk weer de obligate toespraken, maar nu zonder de politiekers.  Met veel warmte zong La Diva het lied van dit jaar “Love is on it’s way”.  Een vertegenwoordiger van de Baltic pride werd een hart onder de riem gestoken voor het komende festival ginder. En toen trok de stoet in beweging.  Ook het traject verliep dit jaar anders en was ook korter.  Een aantal van ons schoof mee in achter een wagen met toffe muziek.  We deinden mee te midden van een massa jongeren.

Het valt toch altijd op dat de meer rijpere holebi niet zo geïnteresseerd is in dergelijke optochten.  Zij staan liever aan de kant om alles af te kijken.  Daarvoor kan ik hen natuurlijk ook geen ongelijk geven, want zo missen ze bijna geen elk mooi plaatje dat voorbij paradeert.  Maar zelfs als je meeloopt heb je nog een overvloed aan mooie exemplaren die her en der in de massa opduiken en die je kan bewonderen. Op deze tocht was het meer drummen geblazen dan andere jaren.  Ook de terrasjes waren maar dunnetjes gezaaid.  We waren al meer dan halfweg toen we onze gading vonden in “A la mort subite” achter de Munt.  Dit keer geen terrasje, maar wel warmpjes binnen, warme choco’s en koffie’s dat de klok sloeg.

We lieten de optocht voor wat ze was en togen richting gay kwartier bij de Kolenmarkt.  Sommigen wilden nog een poging ondernemen om de Baroque te veroveren.   Dat bleek ijdele hoop, want er stond een ondoordringbaar cordon van roze ridders.  In het iets verder gelegen en daarom rustigere Fontainas vonden we nog een plaats op het terras voor een aperitiefje.  Dan togen we verder op zoek naar een ideale plaats om ons laatste avondmaal te houden.  De typisch Brusselse Poechenellekelder was volzet, maar een gezellige Italiaan die we kort voordien waren gepasseerd kreeg toch onze voorkeur en we werden niet ontgoocheld.  Leuke bediening, eerlijke gerechten.

Nadien was het tijd om afscheid te nemen, immers de trein naar West-Vlaanderen liet niet op zich wachten.  Zelfs voor de eerste keer een overnachting geboekt, en na nog een vergeefse poging me in het gaygeweld onder te dompelen, toog ik doorheen de ijle en koude Brusselse straten, hunkerend terug naar de warmte van mijn kamer.

In donkere portieken ontwaarde ik her en der (vluchteling)families met kinderen, dicht tegen elkaar gekropen onder dunne dekens op kille stenen vloeren.  Ook dat is Brussel tegenwoordig. Wat kan hen de gay pride schelen, hun enige betrachting is louter om te overleven.

In de verte baadde de Rogiertoren in warme regenboogkleuren, prachtig golvend over al haar gevels. Voor die daklozen een nutteloze schoonheid, ver boven hun hoofden en ver buiten hun wereld en gedachten.

En om het feestgewoel nog completer te maken, won in een andere hoofdstad, honderden kilometers daar vandaan, Oekraïne het eurosongfestival 2016 met een lied … over vluchtelingen.

Spring naar werkbalk